Friendly Nice
                                                       
         ความรักมันไม่เข้าใครออกใคร ซึ่งความรักแท้ๆที่อยู่ในโรงเรียนก็

          เห็นจะเป็นเพื่อนๆนี่แหละ ใครจะรู้ว่าแค่เพื่อนเราคนนึงมาสายก็

         ทุกข์ใจจะแย่แล้ว ก็กลัวว่าจะเป็นอะไร แต่เมื่อมากันพร้อมหน้า ก็

          เฮฮากันอย่างเต็มอิ่ม ขอให้ได้มานั่งกันครบเหอะ ไม่มีใครเศร้า

          อยู่แล้ว อยุ่บ้านจะมีแบบนี้ที่ไหนกัน ต่อให้คุยโทรศัพท์ก็เท่านั้น

          มันจะไปสู้เจอหน้ากันได้อย่างไร อะไรที่เป็นการตอบแทนได้ก็

           อยากจะทำ ซึ่งก็คือของขวัญวันเกิดเล็กๆน้อยๆนี่แหละที่ให้ได้ 

          มันอาจจะถูกแสนถูกนะ แต่คนให้น่ะใจมันแพง ก็เคยคิดเหมือน

          กันว่า ถ้าวันนึงไปกินข้าวตอนเช้าแล้วไม่มีใครมานั่งด้วยจะทำ

         อย่างไร กินข้าวเที่ยงคนเดียวเราจะทำได้ไหม กลับบ้านคนเดียว

          ได้ไหม แน่นอนว่าเราก็ทำได้ แต่มันจะขาดความรักความอบอุ่น

          ที่เคยมีให้กันต่างหาก ซึ่งนั่นก็ไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไร เพราะ

          ถ้าเพื่อนเลิกคบก็คงเศร้ายิ่งกว่าอะไรดี ใครจะไปรู้ว่ามีคนรักเรา

           สักกี่คน เกลียดเราสักกี่คนแล้วจะจริงใจต่อเราสักกี่คน เราไม่รู้

          หรอกแต่คนที่เรารู้แน่ มั่นใจเป็นหนักหนานั่นคือเพื่อนของเรา ที่

          รักเราและเราก็รักตลอดมาและตลอดไป หากให้อภัยเพื่อนเลวๆ

                คนหนึ่งคนนี้ได้ก็ขอขอบคุณนะที่ยังรักกันอยู่

                                           แด่เพื่อนเต่า(มิตรภาพ)

                                    ไม่ได้จากกันไปไหนเพราะยังอยู่ที่เดิม